Posted on 26 okt 2025

/ off

GRČKA – Ostrvo Hios (Chios)

Ostrvo Hios

Hios (Chios), čuveno ostrvo endemske vrste mastike, rodno mesto kompozitora Mikisa Teodorakisa – autora ”Grka Zorbe” i supruge Aristotela Onazisa, i gde je živeo antički pesnik Homer, peto je najveće grčko ostrvo. Na poziv i u organizaciji Grčke nacionalne turističke organizacije GNTO sa sedištem u Srbiji, Hrvatskoj i Sloveniji, i Turističke organizacije Hiosa, nekoliko dana provela sam na putovanju ostrvom koje sam oduvek želela da posetim. Kao ljubitelj putovanja na destinacije na koje se ređe ide, bez turističkih gužvi i beskrajnih redova ležaljki sa suncobranima, Hios u severnom delu Egejskog mora, oduvek je izgledao kao mesto koje bi mi se dopalo. Ostrvom koje se nalazi u neposrednoj blizini turskog kopna (gradića Češme), osim Grčke, tokom vekova vladali su Vizantinci, Đenovljani, i Osmanlije. Hios je najpoznatiji po tome što je jedino mesto na svetu gde raste specijalna sorta drveća mastike. Nalik arganu koji raste samo u Maroku, i hrastu plutnjaku čije sam najveće plantaže na svetu videla na jugu Portugala, ovo mediteransko drveće raste samo na jugu ostrva Hios i više nigde na svetu. Osim likera, od smole mastike prave se sladoled, kolači i bombone, i stavlja se u pecivo. Tokom putovanja Hiosom, uživali smo u najlepšim selima mastike, ostrvskim plažama, fantastičnoj hrani, i manastirima od kojih je jedan deo Uneskove svetske baštine.

O predivnim selima mastike na Hiosu (Mastihohoria, UNESCO), o uzgoju, preradi i proizvodima od mastike, čitajte ▶️ OVDE

Luka i riva u glavnom gradu Hiosu (Chora) © Ivana Dukčević

Stare vetrenjače, severno od grada Hiosa © Ivana Dukčević

Pejzaži zapadnog dela ostrva © Ivana Dukčević

Selo Kampos, sa voćnjacima citrusa i hioske mandarine, i božanstvenim imanjima koja su nekada pripadala imućnim đenovljanskim familijama, i koja su pretvorena u butik-hotele

Utvrđeno selo Mesta, jedno od 24 sela mastike (Mastihohoria) © Ivana Dukčević

Živopisno selo Avgonima (Avgonyma) na vrhu brda, na zapadnoj obali Hiosa © Ivana Dukčević

Pirgi (Pyrgi), jedno od 24 sela mastike (Mastihohoria), sa kućama ukrašenim crno-belim geometrijskim šarama © Ivana Dukčević

Živopisno selo Avgonima (Avgonyma) na vrhu brda, na zapadnoj obali Hiosa © Ivana Dukčević

Na jugu ostrva, na plantaži mastike

Plaža u zalivu Elinda, na zapadu ostrva © Ivana Dukčević

Manastir Agios Minas © Ivana Dukčević

Hioski sir mastelo koji se peče, nalik siru halumi © Ivana Dukčević

Tyropita – grčka pita sa sirom i začinskim biljem © Ivana Dukčević

Dakos salata – tvrdi kritski hleb, natopljen pireom od paradajza, preliven paradajzom, crvenim lukom, krastavcem, maslinama, kaparom, crvenim vinskim sirćetom, maslinovim uljem, origanom i feta sirom © Ivana Dukčević

Portokalopita (pita od pomorandže) i sladoled od mastike © Ivana Dukčević

Liker od mastike, sa bombonama od mastike © Ivana Dukčević

**Grad HIOS (Chora – Chios)**

Za vreme boravka na Hiosu, obišli smo glavni gradić Hios i videli tvrđavu koju su u X veku podigli Vizantinci, između XIV i XVI veka proširili je Đenovljani, i na kraju Turci Osmanlije, i gde se nalaze odlično očuvana turska kupatila. Osim luke i marine, u severnom delu grada, na malom poluostrvu nalaze se četiri vetrenjače, koje su jedan od simbola ovog gradića. Postoji nekoliko verzija porekla reči ”hios”, uključujući grčku reč za sneg (hioni), i feničanske reči za „mastiku“, i za „zmiju“. Mitološki, ime bi moglo da ima veze sa sinom boga Posejdona – Hiosom, ili nimfe po imenu Hiona. Mitološko biće – sfinga, takođe je simbol ostrva. Sfinga je bila simbol drevnog grčkog ostrvskog grada-države Hios, i pojavljuje se na antičkim novčićima, pečatima, čak i na grbu klasičnog grčkog šlema nekadašnjih pripadnika ovog polisa. Kao jedan od prvih gradova koji je kovao novčiće, Hios je uspostavio sfingu kao svoj simbol još u VII veku pre nove ere.

Luka i riva grada Hiosa © Ivana Dukčević

Grad Hios (Chora) © Ivana Dukčević

Gradska tvrđava, podignuta za vreme vladavine Vizantije © Ivana Dukčević

Grad Hios © Ivana Dukčević

Vizantijski muzej, unutar nekadašnje osmanske džamije © Ivana Dukčević

Grad Hios © Ivana Dukčević

Očuvano tursko kupatilo (jer je nakon odlaska Turaka poslužilo kao štala) © Ivana Dukčević

U turskom kupatilu još postoje česme i nekoliko toaleta-čučavaca © Ivana Dukčević

Hios, gradska (ostrvska) biblioteka © Ivana Dukčević

Nova centralna gradska Crkva Velikomučenika Minasa, Viktora i Vinsenta (Metropolitan Church of the Martyrs Minas, Victor and Vincent), podignuta je nakon što je prethodna uništena u razornom zemljotresu, 1881. © Ivana Dukčević

Sfinga je jedan od antičkih simbola Hiosa © Ivana Dukčević

Jedna od džamija Hiosa nema minaret, već balkon s kojeg su vernici pozivani na molitvu © Ivana Dukčević

Vetrenjače grada Hiosa © Ivana Dukčević

Grad Hios, putokazi ka ostatku brdovitog ostrva koje je dužine oko 50 km, a u najširem delu širine je 29 km © Ivana Dukčević

Đenovljansko selo KAMPOS – „Toskana Hiosa“

Južno od glavnog grada Hiosa, u blizini „sela mastike“ Đenovljani su u srednjem veku podigli prelepo selo Kampos, koje danas nosi laskav nadimak “Toskana Hiosa”. Između XIV i XVI veka, u vreme kada je ostrvo bilo pod vlašću Đenovljana, u oblastima sela Kampos i Sklavia vladale su imućne đenovljanske porodice od kojih su naistaknutiji bili Đustinijani (Giustiniani). U selu Kampos, Đustinijani su podizali velelepne vile ograđene visokim zidovima, na imanjima sa nepreglednim plantažama pomorandži, limuna, i čuvene vrste hioskih žutih mandarina. Mandarine sa Hiosa izvozili su širom Evrope, sve do Rusije na severu. Đustinijani su osnovali „Maonu“ (arapski: ma‘ūnah – „uzajamna pomoć“), vrstu srednjovekovnog akcionarskog društva investitora koje je upravljalo ostrvom i eksploatisalo njegove resurse, čime su stekli političku moć i uticali na administrativnu vlast sve do osvajanja Osmanlija 1566. godine. I danas u selu Kampos postoji nekoliko božanstvenih imanja sa vilama nekadašnjih đenovljanskih porodica, koja mogu da se posete i da se u njima boravi (butik-hoteli). U jednoj od vila, obišla sam Muzej citrusa, i kupila odličan domaći džem od mešavine hioske mandarine, smokve i đumbira. Nalik drugim, usamljenim i autentičnim selima na Hiosu, na severozapadu i severoistoku ostrva, i Kampos je danas skoro napušten jer se zbog nedostatka posla i radi ugodnijeg načina života, sve više pripadnika mlađe populacije trajno seli u Atinu, ili u daleku Ameriku.

Pre Đustinijanijevih, Hiosom je od 1304. do 1329. godine vladala đenovljanska plemićka i trgovaćka porodica Zakarija (Zaccaria), koja je imala značajnu ulogu u istoriji ostrva pre nego što su ih odatle proterali Vizantinci. Jedna grana porodice Zakarija čije je prezime bilo Kasteli (Castelli), ostala je na ostrvu čak i nakon osmanskog osvajanja. Među drugim istaknutim italijanskim familijama bili su Vegeti (Vegetti) i Ugeti (Ughetti), zatim grčko-rimske porodice kao Korezi (Corresi) koji su bili deo đenovljanskog klana Albergi (Alberghi), i jevrejsko-italijanske porodice trgovaca i finansijera (Scandalli, Segala, and Gaspari). Godine 1955, Filip Arđenti (Philip Arghenti) napisao je „Libro d’Oro Chios“ („Knjigu o plemićima sa Hiosa“), dvotomnu genealogiju plemićkih porodica sa Hiosa, u pokušaju da do izvesne mere, iako ne i kompletno, sastavi tačan genealoški zapis familija mešovitog grčkog i đenovljanskog porekla. Knjiga je publikovana u izdanju Oxford University Press, i sadrži ilustracije grbova ostrvskih plemićkih porodica koje su nakon masakra na Hiosu 1822. godine, većinom izbegle sa ostrva.

Jedno od prelepih imanja u Kamposu, sa butik-hotelom „Bella Cisterna“ © Ivana Dukčević

Imanje „Bella Cisterna“ – vrh nekadašnje cisterne za vodu, po kojoj je imanje dobilo naziv © Ivana Dukčević

Imanje sa butik-hotelom „Bella Cisterna“, u voćnjaku hioskih mandarina © Ivana Dukčević

Imanje u voćnjaku žutih, hioskih mandarina, sa butik-hotelom „Argentikon Luxury Suites“ © Ivana Dukčević

Voćnjak hioskih mandarina u „Argentikon Luxury Suites“ © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjacima i butik-hotelom „Argentikon Luxury Suites“ © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjakom „Perivoli“, i Muzejem citrusa © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjakom „Perivoli“ – slatko od pistaća, smokve, kruške, i citrusa, uključujući i hiosku mandarinu © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjakom „Perivoli“ – Muzej citrusa: grbovi đenovljanskih familija koje su između XIV i XVI veka bile u posedu imanja sa voćnjacima u Kamposu, domaće slatko i džemovi od citrusa © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjakom „Perivoli“ – magarci su pokretali točak, i na taj način ispumpavali vodu iz bunara © Ivana Dukčević

Imanje sa voćnjakom „Perivoli“ © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni (UNESCO)

U XI veku, za vreme vladavine cara Konstantina IX Monomaha, osnovan je vizantijski Manastir Nea Moni, danas pod zaštitom Uneska. Nalazi se na planini Provatio Oros u unutrašnjosti ostrva, oko 15 kilometara od grada Hiosa. Poznat je po prelepim mozaicima, koji se smatraju nekim od najlepših primera umetnosti srednjeg perioda Vizantije, i „makedonske renesanse“ u Grčkoj. Manastir su sredinom XI veka podigli vizantijski car Konstantin IX Monomah i njegova supruga, carica Zoja. Prema predanju, sagrađen je na mestu gde su tri monaha, Nikita, Jovan i Josif, pronašli ikonu Bogorodice koja je visila na grani mirte. U to vreme, Konstantin je bio prognan na obližnje ostrvo Lezbos, a monasi su mu tokom posete ispričali viziju koju su imali, a prema kojoj će on postati budući car. Konstantin je obećao da će, ako se njihova vizija obistini, sazidati manastir. Godine 1042. Konstantin je postao car i u znak zahvalnosti započeo je izgradnju manastira posvećenog Bogorodici. Centralna crkva završena je 1049, a čitav kompleks 1055. godine, nakon Konstantinove smrti.

Godine 1259, car Mihailo VIII Paleolog dodelio je manastiru prava nad plantažama mastike, čime je ovu biljku načinio političkom i duhovnom valutom carstva. Do XIII veka, mastika više nije bila obična poljoprivredna kultura, već je postala deo vizantijskog monopola, namirnica od velikog značaja zbog čega je bila izuzeta iz trgovinskih sporazuma. U „Zlatnoj buli“ iz 1304. godine, opisano je na koji način je carstvo strogo kontrolisalo ovu smolu, tretirajući je kao resurs sličan soli ili zlatu. U XIV veku, pod vladavinom Đenovljana, porodica Zakarija napravila je korak napred u uzgoju i raspodeli mastike. Seljani su postali čuvari i korisnici plantaža, sa pravima na delove žetve, čime je osigurana delikatna ravnoteža između carske moći i lokalnog upravljanja.

Manastir Nea Moni iz XI veka, UNESCO © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni – u monaškoj trpezariji nalazi se retko očuvan, srednjovekovni sto od mermera, za kojim su monasi obedovali (rupe u donjem delu stola služile su za odlaganje escajga). © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni – predivni mozaici na zlatnoj pozadini, kao u istanbulskoj Aja Sofiji koja je bila uzor za dekoraciju © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni, spoljna dekoracija fasade © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni (akvadukt koji je podignut u srednjem veku, radi dovođenja sveže vode do manastira) © Ivana Dukčević

Manastir Nea Moni, podzemna cisterna iz vizantijskog perioda, nalik cisterni Yerabatan u Istanbulu © Ivana Dukčević

Naš sjajni vodič Jorgos, sa Hiosa – sve preporuke, pokazuje mapu ostrva © Ivana Dukčević

Manastiri – Agia Markella i Agios Minas

Osim najčuvenijeg Manastira Nea Moni, na Hiosu smo posetili još dva značajna, ostrvska manastira. Na severozapadu ostrva, pored duge, šljunkovite plaže nalazi se manastir lokalne, ostrvske svetice Markele (Agia Markella), zaštitnice Hiosa. Prema predanju, njena priča o mučeništvu povezana je sa incestuoznom pohotom njenog oca, paganina, zbog čega je Markela pobegla je u planine, ali je otac ipak uspeo da je pronađe. Saterana u ćošak i ranjena strelom, Markela je krenula sa molitvom stenama da se otvore i sakriju je, što se i dogodilo. Iako je njeno telo ostalo u procepu stena, glavu koja je ostala na površini, odsekao je njen otac. Na mestu njenog mučeništva izgrađen je manastir.

Na jugu ostrva, obišli smo živopisni Manastir Agios Minas posvećen grčkom svecu, u čijem se prostranom, cvetnom dvorištu nalazi Muzej masakra na Hiosu 1822. godine (The Massacre of Chios Museum). Slično onome što se dogodilo u Manastiru Arkadi (Moni Arkadiou) na Kritu tokom ustanka protiv Turaka, i na ovom ostrvu desio se pogrom lokalnog stanovništva kada je poginulo oko 100.000 ljudi, dok je njih oko 20.000 otišlo u izbeglištvo. Zanimljivo je da su zbog plantaža mastike, meštani Hiosa imali specijalan status u Osmanskom carstvu i nisu želeli da učestvuju u ustanku protiv Turaka, ali su ih na opštu pobunu naterali njihovi zemljaci sa okolnih ostrva, koji su već bili deo pokreta za nezavisnost.

Manastir Agios Minas i Muzej masakra na Hiosu 1822. godine © Ivana Dukčević

Manastir Agia Markella © Ivana Dukčević

Plaže Hiosa

Osim mastike, i prelepih starih sela sa kamenim kućama, na Hiosu postoji preko 90 plaža (dve su peščane, ostale su šljunkovite), a jugoistočni deo ostrva sa glavnim gradom Hiosom je turistički najrazvijeniji. Šljunkovite plaže često su zagasito crne boje, jer je južno od obala Hiosa, blizu plaže Mavra Volia nekada davno postojao aktivni vulkan Psaronas.

Plaža Mavra Volia od crnih oblutaka, na jugu ostrva © Ivana Dukčević

Plaža u zalivu sela Emporio, na jugu ostrva, blizu plaže Mavra Volia © Ivana Dukčević

Plaža i nekoliko hotela u mestašcu Agia Fotia na jugoistoku ostrva © Ivana Dukčević

Plaža ispred Manastira Agia Markella, na zapadu ostrva © Ivana Dukčević

Plaža u zalivu Elinda, na zapadu ostrva © Ivana Dukčević

Sela Hiosa i hioska kuhinja

Osim najčuvenijih sela mastike (Mastihohoria) na jugu ostrva, visoko na liticama iznad mora, na zapadnoj i na istočnoj obali postoji nekoliko prelepih, starih sela sa kamenim kućama, okruženih cvećem. Iako je većina ovih samotnih sela Hiosa, na žalost gotovo napuštena – kao selo Anavatos u kojem živi tek jedna vremešna meštanka, u nekim od njih vlasnici su odlučili da obnove stara zdanja, te se u nekadašnjim trošnim kućama danas nalaze prelepi butik-hoteli i tradicionalni restorani sa dugačkim drvenim stolovima, neformalnim papirnim stolnjacima, tirkiz-plavim drvenim stolicama, i malo je reći – fantastičnom lokalnom kuhinjom. Jedan od najboljih u kojem smo jeli je Restoran „To Asteri“, u živopisnom selu Avgonima (Avgonyma), s čije terase pogled puca na zapadnu obalu Hiosa.

Najbolji mezetluk sa ribom i morskim plodovima, probali smo u restoranu „Limanaki“ (Ψαροταβέρνα Λιμανάκι) u selu Limni kod živopisnog sela Volisos (Volissos) na severozapadnoj obali Hiosa, i u restoranu „Taverna Emporeio“ u seocetu Emporio, na samoj obali, koje se nalazi južno od sela mastike i desetak minuta pešice od čuvene plaže sa crnim oblucima Mavra Volia.

U glavnom gradu Hiosu, sve preporuke za originalnu grčku hranu i mezetluk idu ka tradicionalnom restoranu „Kouroumpelo„, u kojem se i van turističke sezone traži mesto više, i u kojem su najčešći gosti lokalci.

Osim jedinstvenih proizvoda od mastike, hrana na Hiosu je, malo je reći, preukusna, a bezmesno meze i sjajne salate, neke su od najboljih koje sam u Grčkoj probala.

Anavatos – selo na steni, na zapadu ostrva, u kojem živi samo jedna vremešna meštanka © Ivana Dukčević

Prelepo selo Avgonima (Avgonyma), sa odličnim restoranom „To Asteri“, i kamenim kućama koje su pretvorene u butik-hotele © Ivana Dukčević

Selo Volisos (Volissos), na severozapadu ostrva © Ivana Dukčević

U selu Pitios (Pityos) visoko na brdu, na istočnoj obali ostrva, 42-godišnja Evi Katsioni odlučila je da se vrati iz Atine i u kući njenog deda-strica otvori restoran sa njegovim imenom u nazivu „O Cafenes tou Giorgi“ („Đorđeva taverna“ ili „Giorgis Tavern“). Jelovnik u ovom restoranu ne postoji, i na meniju su jela autentične grčke kuhinje – ona koja Eli odluči da skuva određenog dana. Jedno od jela po kojem je restoran poznat je lokalna pasta herisia koju Eli pravi ručno, i u čijoj izradi smo se i lično oprobali!

Selo Pitios (Pityos), taverna Grkinje Evi – „O Cafenes tou Giorgi“ gde smo večerali – ručno pravljena testenina herisia, i čudesna salata sa kupusom, kruškama, narom, limunom, senfom, i salamom © Ivana Dukčević

Evi, vlasnica taverne „O Cafenes tou Giorgi“, objašnjava kako pravi specijalnu testeninu koja se naziva herisia © Ivana Dukčević

Testenina herisia, spremna za pravljenje 🙂

BEZMESNI MEZETLUCI i SALATE:

– Salata horta od različitih vrsta divljeg zeleniša: divlji komorač sa ukusom anisa (gr. marathos), amarant (gr. vlita), kiseljak, listovi maslačka, listovi senfa. Ponekad, u salatu se stavlja gajeno zelenilo – kelj, blitva, listovi cvekle i spanać.

– Mastelo tyri, mekani sir od kravljeg mleka sa ostrva Hios, sličan halumiju. Naziv „mastelo“ odnosi se na drvenu bačvu koja se istorijski koristila za sakupljanje mleka. Poznat je po svom blagom, blago-kiselkastom ukusu, i teksturi žvake. Služi se ispečen na roštilju.

– Salata dakos, dvopek (kritski hleb) natopljen pireom od paradajza, preliven paradajzom, crvenim lukom, krastavcem, maslinama, kaparom, crvenim vinskim sirćetom, maslinovim uljem, origanom i feta sirom.

– Rižoto gemista (moderna verzija) od povrća: pečenog paradajza, paprike, patlidžana, tikvica, luka, belog luka, belog vina, maslinovog ulja, kocke za supu, parmezana, putera, i začinskog bilja (nane, mirođije i peršuna). Služi se sa grčkim jogurtom i feta sirom.

– Hortokeftedes su tradicionalne grčke ćufte od začinskog bilja. Iako su popularno meze koje se može naći širom Grčke, na Hiosu važe za ostrvski delikates. Ove slane, pržene ćufte prave se od mešavine divljeg zeleniša i začina, a njihov naziv doslovno se prevodi kao „ćufte od divljeg zeleniša“.

– Melidzana me tyri – patlidžan punjen sirom;

– Kapnisto tyri – dimljeni kozji sir;

– Dzadziki sa maslinovim uljem;

– Dolmadakia, sarmice od vinove loze punjene pirinčem i začinima;

– Domatokeftedes, ćufte od paradajza posute sirom, služe se uz jogurt;

– Tyropita, pita sa sirom i začinskim biljem;

– Ručno pravljena testenina sa prženim sirom;

– Štapići pohovanog patlidžana;

– Fava pure – pire od fava pasulja (bob).

JELA S MESOM:

– Puževi u sosu od paradajza, luka i vina;

– Pohovani i prženi škampi, girice, lignje;

– Kokoras krasatos – petao u vinu;

– Govedina u sosu od crnog piva, i goveđi rižoto;

– Mosharaki me pure melidzanas – komadi govedine dinstani u začinjenom paradajz sosu, servirani sa sosom od patlidžana;

– Salata od kupusa, kruške, senfa, limuna, nara i salame.

DEZERTI:

– Baklava sa suvim grožđem, orasima i pistaćima;

– Portokalopita – kolač od pomorandže, sa sokom od pomorandže, brašnom, cimetom, jogurtom ili pavlakom, jajima, maslinovim uljem i praškom za pecivo;

– Sladoled i kolači od mastike.

Moj favorit – rižoto gemista (moderna verzija) od povrća: pečenog paradajza, paprike, patlidžana, tikvica, luka, belog luka, belog vina, maslinovog ulja, kocke za supu, parmezana, putera, i začinskog bilja (nane, mirođije i peršuna) © Ivana Dukčević

Salata horta – od različitih vrsta divljeg zeleniša: divlji komorač sa ukusom anisa (gr. marathos), amarant (gr. vlita), kiseljak, listovi maslačka, listovi senfa © Ivana Dukčević

Mosharaki me pure melidzanas – komadi govedine dinstani u začinjenom paradajz sosu, servirani sa sosom od patlidžana © Ivana Dukčević

KAKO STIĆI

Iz luke grada Hiosa, trajekti polaze za Atinu tj. Pirej (putuju 7,5 – 10,5 sati), Kavalu (putuju 10 – 15 sati), za ostrva Samos, Lezbos i Mikonos, kao i za gradić Češme na obližnjoj obali Turske. U određenim periodima tokom godine, brodovi polaze za ostrva Siros, Limnos, i nekoliko manjih ostrva Dodekaneza i Kiklada (Ikarija, Psara). Jednom nedeljno, trajekt polazi za Solun. Otprilike tri puta dnevno, avioni grčkih avioprevoznika Olympic Air i Aegean Airlines, povezuju Atinu i Hios (Aerodrom Homer – Chios National Airport Omiros). Let traje oko 40 minuta.

SMEŠTAJ

Tokom boravka na Hiosu, naš domaćin bio je predivni Hotel Grecian Castle, koji se nalazi na glavnom prilazu gradu Hiosu, u blizini mora. Hotel je podignut kao replika starinskih kuća na ostrvu. Sobe su izuzetno prostrane i u njima se nalazi TV, sto, stolica, fotelja, i veliki orman sa vešalicama i peglom, dok kupatilo ima lavabo, tuš kabinu, veliko ogledalo, i fen. U studio-sobi u kojoj sam boravila, postoji mini kuhinja i frižider. Doručak je na bazi švedskog stola i veoma je raznovrsan.

Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios, Grčka ostrvo Hios Chios

Grčka ostrva