KENIJA – Mombasa

KENIJA – Mombasa

Tekst i fotografije, deo su nove knjige u pripremi „Umetnost putovanja 3“, i zaštićeni su Zakonom o autorskim i srodnim pravima: Službeni glasnik Republike Srbije, br. 104/2009 i 99/2011.

Nije dozvoljeno kopiranje, niti objavljivanje teksta, delova teksta, niti fotografija, bez dozvole autora.

 

 

 

 

 

 

 

 

MOMBASA

.

Grad kontrasta na obali Indijskog okeana

 

 

 

 

 

 

– “Skinite periku, da mogu da vam namestim maramu oko glave, na afrički način”, kaže mi Magdalena koja prodaje garderobu na plaži.

– “Periku? Nemam periku, to je moja kosa”.

– “Da li ste sigurni?”

– “Naravno, i beli ljudi imaju kovrdžavu kosu”, kažem.

Komentariše moju kosu na svahili jeziku sa drugim ženama koje prodaju, i izgleda kao da mi ne veruju. Navikla sam na ovu opasku – već četvrti put u Keniji ubeđeni su da imam periku na glavi, pa vučem pramenove kose da ih uverim da je “prava”.

– “1300 Kenyan shilings”, kaže mi.

– “700”, kažem, “my last offer”.

 

Pristaje. Kada sam od Magdalene kupila haljinu, ponudila je i dogovorile smo da mi je skrati po dužini, jer iz meni nepoznatog razloga, haljine većinom šiju da budu predugačke. Ostavila sam avans od 100 šilinga i dogovorila s njom da na plažu ponovo dođem sutradan. Sledećeg prepodneva, nakon pakovanja haljine, Magdalena uzima parče materijala koje je ostalo od sečenja i stavlja mi na glavu, na “afrički” način. “Asante”, kažem iz zahvalnosti.

 

Pre nego što sam izabrala i kupila haljinu, Magdalena je ponudila da probam nekoliko, u različitim dezenima. Haljine u Keniji su prelepe, fantastičnih šara i izuzetno jeftine. Prave ih od tri vrste materijala – tradicionalne, od izuzetno debelog pamuka koji nakon prvog pranja omekša, od tankog pamuka, i nečeg nalik viskozi ili punijoj svili. Većina žena u Keniji nosi ovakve haljine, koje izgledaju kao savršen kontrast u odnosu na njihova tamna lica i tela. Od punijeg pamuka koji nisi naziv kitenge, osim haljina šiju i druge odevne predmete, bluze, prsluke i suknje, a ova jedinstvena garderoba može da se pazari i u tržnim centrima, u samoposlugama i u suvenirnicama.

 

 

 

 

 

Prozor kuće na spratu, u starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali – duž obale Indijskog okeana, u Mombasi se u daljini vidi treći najveći koralni greben na svetu (talasi koji se na pučini pene, udarajući o plitki deo grebena) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Najstariji hotel u Keniji, u starom delu Mombase, otvoren je 1900, kada su Britanci stigli iz Indije, zajedno sa Indijcima kao predradnicima, kako bi započeli gradnju prve pruge u njihovoj koloniji u Istočnoj Africi. Vlasnici novootvorenog hotela bili su Indijci, bračni par koji je deset godina ranije osnovao prvi hotel na Zanzibaru. Kada su prvi put videli lokomotivu voza, Kenijci su je prozvali „mašina za dim“  („gari la moshi„), dok je prvi voz dobio naziv „nyoka mweusi kubwa“ – „velika crna zmija“. © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa – portugalska, arapska, a zatim britanska Tvrđava Isusa – Fort Jesus (UNESCO) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Najveći indijski hram Mombase, Šri Višvakarma (Shree Vishwakarma) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, grafit verovatno iz perioda nedavne pandemije © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tuk-tuk taksi, ispred spomenika Pembe Mbili © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U Mombasi živi oko 40 % populacije islamske veroispovesti – Kenijci, ili oni iz mešanih brakova Arapa i Kenijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gradski park Slobode i nezavisnosti (Uhuru) – kolonija od preko 3000 voćnih slepih miševa – ljiljaka, na tri velika drveta manga © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gradski prevoz u Keniji –  matatu © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stari deo Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nedaleko od pijace u Mombasi, tri gospođe prodaju voće – kada su videle da podižem fotoaparat da ih slikam, i one su podigle marame i stavile ih preko lica © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Restoran na obali starog dela Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Velika plaža Nijali u severnom, elitnom delu Mombase, duž koje se nižu kompleksi hotela © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sa Magdalenom, koja mi je prodala haljinu

 

 

 

 

 

 

u saradnji sa

.

 

www.mangatrip.rs

 

 

 

 

 

Nakon kupovine krenula sam nazad ka hotelu, hodajući kilometrima dugom, peščanom plažom od hladnog, belog krečnjačkog peska, gde tokom velike prepodnevne oseke, iz okeana koji je nestvarno plitak, vire vrhovi smeđih algi koje rastu na peščanom dnu. U Mombasi, smešteni smo u severnom delu obale, u elitnijem delu grada koji se sastoji iz hotela duž velike gradske plaže, i nosi naziv Nijali (Nyali). Kompleks sa bungalovima nalazi se u bašti sa negovanom travom, gde raste neverovatan broj tropskih biljaka sa velikim cvetovima različitih boja i oblika.

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) – velika oseka na obali Indijskog okeana, kada se voda povuče toliko da morska trava i neke životinje ostanu zarobljene u pesku © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) – ranojutarnja i ranovečernja plima © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) – oseka © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) – oseka © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaža Nijali (Nyali) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

U rano jutro i u predvečerje, na terasi bungalova i u bašti, mogu da se vide majmuni iz obližnjeg parka Haler – koji se nalazi s druge strane magistrale, koji ovde dolaze kako bi jeli ove cvetove. Osim južnoafričkih vervet majmuna sa tirkizno-plavim testisima, koji slobodno šetaju parkom prirode Haler, i ovde postoji deo gde posetioci mogu da hrane žirafe, vide nilske konje, antilope i krokodile, i slikaju se sa džinovskim morskim kornjačama sa arhipelaga Aldabra. Ipak, najveći utisak, u parku je ostavilo džinovsko drvo “afričke smokve” (lat. Ficus cyathistipula), sa na desetine tananih stabljika koje zajedno čine jedno ogromno stablo, nalik poređanim lijanama.

 

 

 

 

 

 

Haller park – drvo afričke smokve © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haller park – južnoafrički vervet majmuni sa tirkiz-plavim testisima © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haller park © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haller park, džinovske morske kornjače s arhipelaga Aldabra

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa je prva prestonica Kenije, sa mnogo starijom i sasvim drugačijom istorijom od one na zapadu zemlje. Od ukupno četrdeset sedam regija u Keniji, Mombasa nosi oznaku broj 1, jer su upravo na ovom mestu nastale prve moderne kulture u ovom delu Afrike. Grad na jugoistoku zemlje, na obali Indijskog okeana, nastao je na istoimenom ostrvu Mombasi, koje okružuju dva izuzetno duboka zaliva. Zalivi i ostrvo, na zapadu i na istoku povezani su mostom s kopnom, dok na jugu, do kopna saobraća gradski trajekt. Mombasa ima klimu sasvim drugačiju od one u Najrobiju i u nacionalnom parku Maasai Mara, i osim visokih temperatura, karakteriše je i visok stepen vlage.

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U naselju oslobođenih robova u blizini luke, zvono ih je upozoravalo na dolazak brodova s trgovcima robljem, kako bi se pripremili da se odbrane © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stara Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jedan od dva mosta koji spaja kopneni deo sa gradom-ostrvom Mombasom (sa severa i sa zapada) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U južom delu ostrva Mombase, ne postoji most, već se do kopna stiže trajektima © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U južom delu ostrva Mombase, ne postoji most, već se do kopna stiže trajektima © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U južom delu ostrva Mombase, ne postoji most, već se do kopna stiže trajektima © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

Mombasa je drugi po veličini grad i najznačajnija luka Kenije na obali Indijskog okeana, nekada početna stanica rute za transport slonovače iz Afrike, u Evropu. S obzirom da je Mombasa osnovana još u IX veku, i da su je osvajali Portugalci, Arapi, Britanci i naselili Indijci – koje su Englezi doveli kao srednji stalež trgovaca i predradnika, stanovništvo grada (njih oko 1,5 miliona) čini svojevrsni miks, gde najveći deo pripada hrišćanima (50%) i muslimanima (42%). Veliki deo populacije su melezi, iz vekovima mešovitih brakova između Kenijaca i Arapa, koje na svahiliju nazivaju Wa-svahili. Muškarci muslimani, na glavama nose bele, kukičane kapice, nalik onim kakve na primer, u Libanu nose Druzi, dok lokalne muslimanske žene nose burke od glave do pete, koje nazivaju “buj buj”. I sama reč “Mombasa” je arapskog porekla, i nastala je od reči “man” i “basa” što znači “sve je dobro”. Osim odeće, i arhitektura kuća pretrpela je značajan uticaj Bliskog istoka, dok je izgled džamija najviše nalik onim na Arabijskom poluostrvu.

 

 

 

 

 

 

Džamija u starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Džamija u Mombasi © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Džamija u starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, stoličica sa vrhom za rendanje kokosa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

Grafit koji prikazuje tri vere zastupljene u Mombasi: islam, hinduizam i hrišćanstvo © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Džamija u starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Džamija u Mombasi © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Džamija u starom delu Mombase © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

U centru Mombase nalazi se gradska bašta Uhuru, “park slobode i nezavisnosti”, i u njemu pet ogromnih stabala manga, na čijim granama živi kolonija od preko 3000 velikih ljiljaka (ili voćnih šišmiša), podvrste slepih miševa. Po ulazu u park, primetili smo ih visoko na drveću, i čuli njihovo neprekidno oglašavanje, najviše nalik cičanju. Ispod drveća manga, na tlu smo spazili veliku stonogu. Prema afričkoj priči, u davna vremena, zmija je imala hiljadu nogu, ali nije imala oči. Jednog dana, naišla je na stonogu, koja se zaglavila u rupi. Dogovorile su se da zamene na jedan dan – da stonoga pozajmi zmiji oči, a zmija stonogi, noge. Kada je sutradan, zmija došla da stonogi vrati oči, više nije mogla da je pronađe, te je zmija zauvek ostala bez nogu, ali je zadržala oči. Drveće manga je veoma cenjeno u indijskoj kulturi, i njegovo lišće stavlja se ispred kuće protiv uroka.

 

 

 

 

 

 

Gradski park Slobode i nezavisnosti (Uhuru) – kolonija od preko 3000 voćnih slepih miševa – ljiljaka, na tri velika drveta manga © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Velika stonoga u Uhuru parku © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Školski autobus sa devojčicama, i prodavci koji im nude suvenire © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

U neposrednoj blizini parka, nalazi se najveći indijski hram Mombase, Šri Višvakarma (Shree Vishwakarma), u kojem se u vreme naše posete odvijala restauracija reljefnih slika i prikaza, naslikanih u vidu priča s poukom iz Ramajane, i hindu religije, uopšte. Na jednoj slici, prikazana je devojka koju je otac naterao da se uda za muškarca kojeg nije volela. Narednog jutra, probudila se u krevetu u obličju lavice, i proždrala svog mladoženju. Na drugom panelu, prikazani su ljudi koji su za života pili alkohol, i koji su nakon smrti otišli u Pakao, gde ih po čitav dan, ljudi iz Pakla vezuju i teraju da piju tečno gvožđe. Na trećem oslikanom reljefu, prikazani su ljudi koji su za života ubili i jeli životinje, koje zatim u Paklu, bacaju u kazan s vrelom vodom.

 

 

 

 

 

 

Najveći indijski hram Mombase, Šri Višvakarma (Shree Vishwakarma) © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Indijski hram Šri Višvakarma © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Indijski hram Šri Višvakarma © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

Indijski hram Šri Višvakarma © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

Pored parka Uhuru, na velikoj Aveniji Moi videli smo spomenik Pembe Mbili (ili Pembe za Ndovu), simbol grada sastavljen iz četiri velike, ukrštene (drvene) kljove, koje su nalik slavoluku postavljene iznad gradske saobraćajnice. Prve dve drvene kljove, podignute su u kolonijalno vreme, 1952. godine, povodom posete britanske kraljice Elizabete II, kada je ova ulica u Mombasi imala samo jedan smer. Kasnije, ulica je dobila dva smera, a kljove su zamenjene sa četiri aluminijumske, koje zajedno i izdaleka čine slovo “M”, prvo slovo u imenu grada.

 

 

 

 

 

 

Spomenik Pembe Mbili © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spomenik Pembe Mbili

 

 

 

 

 

 

Jedno od najznačajnijih utvrđenja u Keniji, predstavlja portugalska Tvrđava Isusa (Fort Jesus), koja se nalazi na obali mora, iznad koralnog grebena, u istočnom delu Mombase. Arhitektonski gledano, utvrđenje predstavlja mešavinu evropskih uticaja, jer su ga podigli Portugalci za vreme njihove vladavine (1593-1596), dok su kao arhitektu pozvali Italijana Kairatija. Kasnije, na izgled i dešavanja u tvrđavi uticali su Persijanci (aristokratija naroda Baluči, koji danas najviše žive na istoku Irana i u Avganistanu), Turci, i Arapi koji su je preuzeli 1698. i proširili zidine.

 

Godine 1895, tvrđavu su bez borbe preuzeli Britanci, koji su u Keniji ostali šezdeset pet godina i utvrđenje pretvorili u zatvor. Godine 1963, Kenija je postala nezavisna država, a 2011. Tvrđava Isusa dospela je na listu Uneskove svetske kulturne baštine. Unutar utvrđenja, videli smo zidine, šance i kule osmatračnice, kao i britanske i portugalske topove. Britanski se od starijih, portugalskih, razlikuju po tome što imaju ručku, glatkiji su i imaju veći domet. Unutar tvrđave, videli smo veliki broj lokalaca u poseti, među kojim su najbrojniji bili školarci u uniformama. I ovde, desila se slična situacija kao i na magistrali zapadno od Najrobija, kada smo skoro tri sata stajali na putu zbog vozača koji su od dve napravili četiri trake, u pokušaju da prestignu kolonu i obiđu prevrnuti kamion, što im nije uspelo. Na prilazu tvrđavi, u uzanom prolazu unutar zidina, na mestu gde posetioci jedni iza drugih i ulaze, i izlaze iz utvrđenja, ponovo je nastao kolaps. Većina lokalaca u prolazu, krećići se u suprotnim smerovima htela je da u isto vreme i uđe, i izađe iz tvrđave u nekoliko redova, i u jednom mometu bili smo uhvaćeni u talas koji je lelujao levo-desno, ali nije odmicao nigde.

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa (Fort Jesus) UNESCO © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa, britanski top © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa, muzej © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa, muzej © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa, crteži zatvorenika, Portugalaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tvrđava Isusa © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

Jedno od najpiktoresknijih mesta koje smo posetili u Mombasi je lokalna pijaca, sa autentičnom prizemnom zgradom koja čini pokriveni deo, i na stotine tezgi van nje. Na pijaci, kupila sam makadamiju, “afrički lešnik“ poreklom iz Australije, sa plodom koji je najsličniji ukusu i sastavu indijskog oraha, i opnom nalik “Mocart-kugli” koju je gotovo nemoguće razbiti. Zatim sam od simpatičnog prodavca naručila i kesicu sa plodom baobaba, koji može da se kupi sirov, umočen u melasu od manga, ili mleven. Na pijaci može da se pazari domaći ananas, sečen po želji, ali i mango, papaja, marakuja i drugo tropsko voće. Od voća, u Keniji prave ukusne đuseve, kao što je na primer Mint Paedane, sa pasiranim limunom, ananasom i listom nane.

 

Osim dela pijace s povrćem, unutar zgrade postoje tezge na kojim prodaju lokalni crni čaj, domaću kafu, i veliki broj začina. Moj izbor pao je na crni čaj koji izuzetno volim, sa ukusom vanile i ukusom manga, odlični sušeni mango, i mešavinu začina za ribu, s biberom i limunovom travom. Zemlje istočne Afrike, Kenija, Uganda i Tanzanija, najveći su regionalni proizvođači crnog čaja i kafe. Dodatno, zbog uticaja Indije u lokalnoj kulturi i gastronomiji, širom Kenije može da se proba masala čaj, ili odličan masala čips – pomfrit u masala sosu.

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca – trgovac kod kojeg sam kupila čaj od manga, baobab, makadamiju, i začin za ribu © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca – crvene banane © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca – turšija, i još ponešto © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca – plod baobaba © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, glavna pijaca © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, kod glavne pijace © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

Po izlasku iz pijace, na uličnom prelazu ispred mene, velikom brzinom prozujao je matatu. Širom Kenije, pa i u Mombasi, gradski prevoz čine minibusevi ovog naziva, koji su, kako bi privukli potencijalne putnike, ofarbani jarkim bojama, oslikani portretima poznatih repera, lampicama koje svetle, a iz kombija često dopire zvuk glasne muzike. Matatu koriste isključivo lokalci, ali ih je ponekad moguće iznajmiti na pola sata ili sat, ukoliko su svi putnici stranci, turisti.

 

 

 

 

 

 

Mombasa, matatu – gradski prevoz © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, matatu – gradski prevoz © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, tuk-tuk © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, policajka i tuk-tuk taksi vozila © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

Prolazeći Mombasom, primetila sam izuzetno zanimljive nazive usputnih, lokalnih crkvi, koje su se u tome značajno razlikovale od onih zapadnjačkih. Umesto uobičajenih naziva bogomolja po hrišćenskim svecima, u Keniji su imena imala dozu urođeničkog prizvuka, i sugerisala na prožimanje hrišćanstva i lokalnih, afričkih verovanja. Neki od najzanimljivijih naziva crkava Mombase, bili su: Hristos je Crkva odgovora, Crkva Novog života, Crva Isusa koji dodiruje Svet, Crkva Isusove pobedničke duše, Crkva Glasa spasenja i isceljenja, i Crkva Isusa koji je sposoban.

 

 

 

 

 

 

Mombasa, Crkva Svetog Duha © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, Crkva Svetog Duha © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mombasa, Crkva Svetog Franje Asiškog © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

error: Zabranjeno kopiranje članaka i preuzimanje slika.