Sudžou (Suzhou)

.

grad svile i kineskih bašti

.

kroz koji protiče najveći kanal na svetu

 

 

 

Čitava oblast jugoistočne Kine u regiji Đijangnan (Jiangnan – u prevodu s kineskog „južno od reke Jangce”), jedna je od najgušće naseljenih i ekonomski najrazvijenijih regija na planeti, globalno središte proizvodnje, trgovine, i finansija, i nalazi se u masivnoj niziji južno od delte reke Jangce, ili Jangcekjang. Reka Jangce ovde završava svoj 6300 kilometara dug put od Tibetanske visoravni, ulivajući se u Istočno kinesko more u severoistočnim predgrađima Šangaja. Ovu gusto naseljenu oblast čini mreža nekoliko najvećih mega-metropola na svetu, i istorijskih vodenih gradova koji su međusobno povezani čuvenim Velikim kanalom Peking-Hangdžou, najvećim i najstarijim veštačkim vodenim putem na svetu, na listi svetske baštine Uneska.

 

Širom Kine, i sveta, grad Sudžou (Suzhou) je poznat po kineskim baštama koje je zaštitio UNESCO, i kao centar svile. Iako je sam grad osnovan još u VI veku pre nove ere, između II veka pre nove ere i II veka nove ere, u vreme čuvene, prosperitetne, druge po redu kineske dinastije Han, grad je stekao titulu Grada svile. Pre više od 2000 godina, u gradu Sudžou započela je proizvodnja ovog skupocenog materijala, gde su na velikim plantažama belog duda lokalci gajili svilene bube, i od njihovih čaura upredali svilu. Osim Sudžoa, u ovoj regiji posetili smo i gradić ▶️ Džoudžang (Zhouzhang) na kanalu, sa čamcima nalik gondolama, koji nazivaju i “Venecijom Istoka” (UNESCO).

 

 

Tekst i fotografije zaštićeni su Zakonom o autorskim i srodnim pravima: Službeni glasnik Republike Srbije, br. 104/2009 i 99/2011. Nije dozvoljeno kopiranje, niti objavljivanje teksta, delova teksta, i fotografija, bez dozvole autora (Ivana Dukčević)

 

 

 

 

 

 

 

Između Šangaja i Sudžoua, kanali, manje reke južno od reke Jangce, i pirinčana polja © Ivana Dukčević

 

 

 

Sudžou – MUZEJ SVILE u gradu svile

 

Putevi svile – put svile nikada nije bio jedan jedinstven put, već je u pitanju mreža puteva koji su u srednjem veku, od Kine vodili preko Centralne Azije i Persije, sve do Konstantinopolja i delova Evrope © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

Životni ciklus svilene bube, koja se hrani najčešće lišćem belog duda © Ivana Dukčević

 

 

 

Najčešća boja čaura svilenih buba je bela, koja se nakon upredanja boji prirodnim bojama – na fotografiji je čaura sa jednom bubom (levo) i sa bubama blizancima (desno). © Ivana Dukčević

 

 

 

 

Osim belih, oko 1% čaura svilenih buba je zlatno-žute boje. Zlatno-žuta boja čaura potiče od karotenoidnih pigmenata – karotena i ksantofila (istih prirodnih pigmenata koji se nalaze u šargarepi i žumancima), koji se prirodno apsorbuju iz listova duda koje crvi jedu. Međutim, ovaj redak fenomen rezultat je genetskog nedostatka hromozoma Y, koji je bubama potreban kako bi karotenoide izvukle iz hrane i prenele ih kroz krv u žlezde koje proizvode svilu. Ove retke čaure koje nije trebalo farbati, korištene su isključivo za izradu odeće za cara i najuži krug članova njegove porodice. © Ivana Dukčević

 

 

Otvaranje čaura u mlakoj vodi © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

Razboji za tkanje svile © Ivana Dukčević

 

 

 

 

Upredenu svilu skoro je nemoguće pokidati – slojevi svile koriste se kao punjenje za jorgan © Ivana Dukčević

 

 

 

Ako je svila prava, trebalo bi da gori i ima miris nalik onom ljudske kose © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

U suvenirnici muzeja moguće je kupiti svilena punjenja za jorgan, posteljinu od svile i marame u razičitim dezenima, ali i kozmetičke proizvode od svilenih buba © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

Svila i njeni finalni proizvodi u Muzeju svile © Ivana Dukčević

 

 

 

 

Veliki kanal Peking – Hangdžou (UNESCO)

 

 

 

 

 

 

Čuveni Veliki kanal Peking-Hangdžou, najveći je i najstariji veštački vodeni put na svetu, na listi svetske baštine Uneska. Ovaj kanal dužine 1794 kilometara, građen je između 486. godine pre nove ere, i 1293. godine, i osim što u smeru sever-jug povezuje Peking sa Istočnim Kineskim morem, služio je kao glavna arterija za transport hrane i robe iz plodnih južnih regiona, do carskih prestonica na severu. Kanal spaja pet glavnih rečnih slivova u ovom delu zemlje, i na listi je svetske baštine Uneska. © Ivana Dukčević

 

 

 

 

Srednjovekovne zidine grada Sudžoua, jednim delom prate kanal Veliki kanal Peking-Hangdžou © Ivana Dukčević

 

 

 

“Kuća i vrt skromnog upravnika” (Zhuō hèng yuán – UNESCO)

 

Sudžou je poznat i kao „grad vrtova”, prelepih privatnih bašti koje datiraju još iz 6. veka pre nove ere. Krajem 18. i početkom 19, veka, u Sudžou je bilo više od 170 uređenih, privatnih vrtova, dok ih je danas tek nešto više od 50. Klasična bašta Sudžoua podrazumeva imanje sa kućom i unutrašnjom baštom, koja predstavlja svojevrsni odraz ljudske povezanosti sa prirodom, težnju za harmonijom, i želju za ulepšavanjem životnog prostora. Klasične bašte Sudžoua prepoznate su kao svojevrsna remek-dela svetske istorije baštovanstva, a njih devet je na listi svetske kulturne baštine Uneska. U gradu se nalazi se i jedan od zvanično najlepših starih vrtova u Kini, “Kuća i vrt skromnog upravnika” (Zhuō hèng yuán), ponos kineske baštenske kulture. Ovah vrt predstavlja klasičnu baštu regije Đijangnan i najveća je klasična bašta Sudžoua.

 

 

 

Stari deo Sudžoua, u ulici gde se nalazi kuća sa jednom od najlepših kineskih bašti © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Kuća i vrt skromnog upravnika” (Zhuō hèng yuán, UNESCO), ponos kineske baštenske kulture © Ivana Dukčević

 

 

 

 

 

Jedan od stanovnika ove prelepe kuće sa baštom, imao je ljubimca tigra © Ivana Dukčević

 

 

 

Kina Sudžou Suzhou svila, Kina Sudžou Suzhou svila, Kina Sudžou Suzhou svila